اطلاع رساني فرهنگي در كنار تبليغات تجاري
براساس قانون تبليغات انگلستان كه سال 1994 از سوي سازمان جهاني روابط مشتريان (WACRA) به عنوان تعريف برتر شناخته شده، تبليغات عبارت است از: هر نوع كلمه، حرف و وسيلهاي كه كل يا قسمتي از آن به صورت نورپردازي شده يا غير آن، براي تبليغ، اعلام يا جهتنمايي به كار رود. اين قانون در مورد ديواره و سازههاي مشابهي كه براي به نمايش گذاشتن تبليغات طراحي شدهاند يا براي آنها استفاده ميشوند نيز به كار ميرود.
در حال حاضر آمار دقيقي در مورد سهم رسانهها از تبليغات تجاري در تهران وجود ندارد، اما گفته ميشود كه در سال 1383 سهم رسانههاي مختلف در صنعت تبليغات از اين قرار بوده است:
صدا و سيما: 45 درصد
مطبوعات: 25 درصد
تبليغات محيطي: 20 درصد
ساير روشهاي تبليغاتي: 10 درصد
ضمن آن كه درآمد تبليغات محيطي با اين تناسب همخواني نداشت؛ به گونهاي كه درآمد سازمان صدا و سيما از تبليغات حدود 1200 ميليارد ريال و حوزه تبليغات محيطي معادل 130 ميليارد ريال بود و درصد ناچيزي نيز به ساير بخشها از جمله پخش تراكت و يا آگهيهاي ماهوارهاي اختصاص داشت.
در تبليغات محيطي از ابزارهاي متفاوتي كه هر يك آثار خاصي را بر ذهن مخاطبان ميگذارند، استفاده ميشود كه از جمله به بيلبوردهاي شهري، عرشه پلهاي هوايي سواره و پيادهرو، ايستگاههاي اتوبوس، پانلهاي شيشهاي ديواري، تابلوهاي لبه بام يا روي پشتبام، تلويزيونهاي بزرگ شهري، نورپردازي ليزري، تابلوهاي ايستاده (استندها)، بالنها و تبليغات بر روي بدنه اتوبوسها ميتوان اشاره كرد. ادامه
انتشار کتاب «مدیریت مستندسازی در روابط عمومی»