صبح روز پنجشنبه بیست و چهارم اسفند ماه 1386 است.

ساعت 9 صبح است. مانند همیشه حساس و وقت شناس سر قرار حاضر شده ام. عقربه های ساعت، روی نبض زمان به آهستگی و نرمی حرکت می کنند، شما نیامده اید و من به صف اتومبیل های شتابانی چشم دوخته ام که بدون وقفه، پشت سر هم، با سرعت و سلسله وار از مقابل دیدگانم می گذرند.

اتوبان کم کم شلوغ تر می شود و بسیاری از منتظرانی که در اطراف من در سر قرار حاضر شده اند، با رسیدن دوستان و همکاران شان سوار اتومبیل ها شده، به آرامی حرکت می کنند و به مسیر خود ادامه می دهند. ادامه