شبکه اطلاع رسانی روابط عمومی ایران (شارا)- روزی که متوجه شدم انتشارات از بین رفته است در ساحل خاکستری و قدیمی باگنور رجیس نشسته بودم. هنگامی که برای حداقل دستمزد پاکسازی زیرزمین مملو از موش یک حسابدار در شهر ساحلی مشغول به کار بودم، ساعت ناهارم بود. حتی پادشاهی که ساحل هم نام وی بود نیز از آن متنفر بود. پس از ده سال زندگی حرفه ای به عنوان یک نویسنده به نظر می رسید کارم به اتمام رسیده و مجددا همان کارهایی را که قبل از تلاش برای تبدیل شدن به یک نویسنده شناخته شده انجام می دادم را آغاز نمودم.


کتاب های من به ده زبان منتشر شدند و یکی از آنها رتبه پنجم را در فهرست پرفروش ترین های ساندی تایمز کسب نمود.کتاب ها به برخی سفرهای مستقل روزنامه نگاری منتهی شد، اما آن روز متوجه شدم که روزنامه نگاری نیز از میان رفته است. دلیل ناامیدی من ساده بود. من ناگهان متوجه شدم که یک دهه از عمرم را صرف ایجاد مخاطب برای کارهای خودم نموده ام اما هیچ ایده ای راجع به این که افرادی که کتاب های من را خریداری نمودند، چه کسانی هستند. هیچ اطلاعاتی نداشتم. هیچ راه.